"I missed you already"


ข้อความสั้นปรากฎขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือชายหนุ่ม มันถูกส่งมาจากหญิงสาวผู้หนึ่งที่เขาเพิ่งละจากมาในเวลาเพียงเสี้ยวนาที

หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของข้อความสั้น อีกทั้งยังเป็นเจ้าของรอยยิ้มอันสุดแสนจะเดียงสาและจริงใจ ยืนมองชายหนุ่มมาดนักธุรกิจผู้นี้อยู่เบื้องหลัง เมื่อเขาอ่านข้อความจบลง.. เขายิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก และหยุดยืนนิ่งกับที่ เขารับรู้โดยทันทีว่าหากเขาเหลียวมองหลังจะเจอเธอผู้นั้นเพ่งแววตาอันอ่อนโยนมาที่เขา และมันเป็นจริงตามนั้น.. ทั้งคู่สวมกอดกัน ไออุ่นแผ่ซ่านออกมานอกจอ และ "เธอ" ผู้หนึ่งที่เฝ้าติดตามความเป็นไปของคนทั้งคู่อยู่นอกจอก็พลอยมีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากด้วยเช่นกัน..

**จากเสี้ยวหนึ่งของ Bridget Jone's Diary II

................................................................................................................................................................





"I missed you already"


ประโยคเดียวกันนี้.. แต่แตกต่างทั้งสถานการณ์ และผู้แสดง ไม่มีผู้กำกับฯ มีเพียง "เขา" และ "เธอ" เป็นผู้กำหนด ไม่มีบทให้อ่านล่วงหน้า ทุกคำพูด ทุกบทบาท ทุกอารมรณ์ และความรู้สึก มันเกิดขึ้นแบบ real time

ประโยคเดียวกันนี้.. แต่อารมณ์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อาการคิดถึงอย่างในหนังเป็นความรู้สึกที่อบอุ่นใจ แต่อาการคิดถึงที่เกิดกับใครบางคนกลับเป็นความเยือกเย็นที่เจือปนด้วยละอองของความเหงา

................................................................................................................................................................

"ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะคงที่สม่ำเสมอ 3 ทีติดกัน ดึงความสนใจของ "เธอ" จากท้องฟ้ามืดมิดและขมุกขมัว "เธอ" เปิดประตู แต่ไม่พบต้นตอของเสียงเคาะประตูดังกล่าว มีเพียงกล่องขนาดย่อมๆ ใบหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าประตู.. "เธอ" ก้มลงมองที่ด้านหน้ากล่องอย่างพินิจพิเคราะห์ น่าแปลก.. ที่ทั้งชื่อและที่อยู่ที่ปรากฎด้านหน้ากล่องใบนั้นระบุเป็นชื่อและที่อยู่ของ"เธอ"อย่างถูกต้อง เขียนด้วยลายมือบรรจงสละสลวย บ่งบอกถึงความตั้งใจของผู้เขียนได้เป็นอย่างดี

"เธอ" ใช้มือทั้ง 2 ข้างค่อยแนบประคองกล่องใบนั้นขึ้นมา และพาไปที่ระเบียงห้อง(มุมโปรด)
"เธอ" ค่อยๆ เปิดกล่องใบนั้นออก แต่ไม่พบสิ่งใดๆ นอกเสียจาก "ความว่างเปล่า" ก้อนโต
"เธอ" หลับตาลงเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจช้าๆ และหยุดการเคลื่อนไหวใดๆ ร่างกายอยู่สักครู่
"เธอ" ลืมตาแล้วมอง "ความว่างเปล่า" ที่จับจองพื้นที่ทุกตารางนิ้วภายในกล่องใบนั้นอีกครั้ง
"เธอ" ปิดฝากล่องลงช้าๆ แล้วกุมกอดกล่องในั้นแนบกายอย่างทะนุถนอม

แล้ว "เธอ" ก็เหลียวมองไปบนท้องฟ้าผืนเดิมๆ ที่ "เธอ" มองอยู่เป็นประจำ(อีกครั้ง)

................................................................................................................................................................

กล่องใบที่เต็มไปด้วย "ความว่างเปล่า" ภายใน ที่ใครสักคนมอบให้
"เธอ" เรียกมันว่า.. "ความเหงา.. ที่("เธอ") ไม่ได้รีเควส"