เราอาศัยอยู่บนห้องใต้หลังคาของคอนโดฯ ไดคลับแห่งนี้มานานมากแล้ว หลายคนทราบดี ไม่นิยมสุงสิงกับผู้คนมากมายโดยไม่จำเป็น แต่เราก็พอจะมีเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ชั้นอื่นๆ ที่คนส่วนมากเลือกอาศัยอยู่กันอยู่บ้าง และรวมถึงเพื่อนบ้านที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีในชั้นใกล้ๆกันนี่ล่ะ พวกที่นิยมความแปลกแยก ที่ปัจจุบันอาจจะเช่าห้องทิ้งไว้ให้สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ช่วยชักใยอยู่เบื้องหลังและในขณะเดียวกันก็ช่วยรักษาการชั่วคราว บ้างก็เช่าเอาไว้เก็บสัมภาระที่เตรียมไว้สำหรับทิ้ง บ้างก็อาจะคิดว่าที่นี่เป็นเสมือนที่พักผ่อนหย่อนใจในยามเหนื่อยล้า บ้างก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว ส่วนตัวเราก็เช่าที่แห่งนี้เอาไว้เป็นเสมือนที่สำหรับเก็บของบางอย่างที่เราเรียกมันว่า "ความไร้สาระ(โดยชอบทำ)"และรวมถึงเป็นที่ที่เอาไว้สำหรับพักผ่อนพูดคุยกับคนคุ้นเคยบ้างนานๆทีก็ยังดี แต่บรรยากาศแบบนั้นมันค่อยๆ เลือนหายไปกับเงือนไขบางอย่างที่ ละ ไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกัน และมันก็จะมีความรู้สึกหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามากระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ มีนเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า "คิดถึงอย่างเป็นทางการ"


หลายครั้งที่อยากเขียนไดอารี่ แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะเขียนอะไรดี เอานิ้วเขี่ยๆแป้นพิมพ์ไปมาอยู่อย่างนั้น อย่างเช่นวันนี้ เป็นต้น แต่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องเขียนอะไรบางอย่างออกไป อยากเขียนเรื่องเล่ามีกลิ่นฝนเรื่องที่ 1แต่ก็นะ ฝนยังไม่ตก อยากสัมผัสถึงอณูฝนบ้างในขณะที่เขียน สักนิดก็ยังดี เผื่ออณูสายฝนจะปลิวมาสะกิดอารมณ์ให้ขับเคลื่อนการเขียนได้อย่างพลิ้วไหว ความจริงก็มีพล็อตไว้แล้วคร่าวๆ และก็ได้เริ่มเขียนไปบ้างแล้วเหมือน ติดเพียงว่ายังขาดกลิ่นฝนเจืออยู่ในเรื่องราว หวังว่ามันจะสมบูรณ์ขึ้นเมื่อมีละอองฝนพัดผ่านมาจริงๆ


ฤดูฝนทีไรอยากอยู่ในสถานที่ที่ไห้ความรู้สึกว่าตัวเราได้ใกล้ชิดกับธรรมชาติ เพราะอยากสูดดมไอดินและกลิ่นฝนให้เต็มปอด อยากเดินเท้าเปล่าบนผืนดินผืนหญ้า มีละอองฝนโปรยมากระทบกาย ขอให้สายฝนโปรยปรายลงมาเพียงบางเบาก็พอ กำลังดี กำลังผ่อนคลาย ตอนนี้ในห้วงความคิดมีอยู่หลายเรื่องที่ต้องคิด คนเรายิ่งโตขึ้นยิ่งมีหลากเรื่องให้ต้องคิดเน้อ นึกถึงแค่ตัวเองคนเดียวมันไม่ได้แล้ว และเรื่องบางเรื่องเราก็จำเป็นต้องมีใครสักคนช่วยคิดไปพร้อมๆกัน


แต่ตอนนี้อยากให้ฝนตกลงมาจังเลย.. เบาๆ คละเคล้ากับความคิดถึงที่กำลังกรุ่นๆ

ปล..

1.

(ใครทราบความหมายของข้อความภาษา heiroglyphic(hiéroglyphique) ข้างบนนี้โปรดแสดงตัว เรายินดีมอบรางวัลให้ท่าน)


2. ความคิดถึงจะเดินทางได้รึป่าวหนอ?