ครบรอบวันเกิดปีที่ 27
ไม่ว่าจะวันนี้ของปีไหนๆ
ก็จะเป็นวันเกิดที่ไม่เคยอึกทึก
ไม่เคยหวือหวา ฟู่ฟ่า เอิกเริก
ไม่เคยมีการตัดเค้กวันเกิด
แต่ก็ไม่เคยโหยหาอะไรแบบนั้น

"วันเกิด.. อยากได้อะไรเป็นของขวัญ?"
เป็นคำถามที่ตอบยากจริงๆ
และไม่เคยให้คำตอบใครว่าอะไรคือสิ่งที่เราอยากได้
เพราะไม่ค่อยได้นึกถึงสิ่งใดๆ ที่จับต้องได้สักเท่าไร
สิ่งของใดๆ ที่อยากได้ ก็มักจะหามาให้ได้ด้วยตัวเอง
มักจะเป็นแบบนี้เสมอมา และคงเสมอไป
อยากได้รับสิ่งที่อยากได้โดยไม่ต้องเอ่ยบอกล่วงหน้า
เป็นคนไม่ค่อยแสดงออกว่าอยากได้อะไรจนออกนอกหน้า
หากมีใครทายถูก ก็คงเก่งระดับเทพ
และมันก็มีความหมายมากมายกว่าเป็นไหนๆ
นิยมชมชอบความรู้สึก surprise



วันเกิด.. ไม่ได้คาดหวังจะได้รับสิ่งของอะไรจากใคร
แต่ก็มักได้รับอยู่เสมอๆ สุขใจเล็กๆ หลักๆ มักเกิดจาก "การได้ให้"
ในวันนี้แค่มีผู้คนรอบข้างในวงเล็กๆ นึกถึง และจำได้ มันโอเคแล้ว
แม้จะจำในนาม "วันจูบสากล" ก็ตามที (6 July ของทุกปี คือ วันจูบสากล)

วันเกิดปีนี้เงียบ(ดี) แต่ไม่เหงา(ดี)
(ไม่ได้รังเกียจ "ความเหงา" นะ เพราะสำหรับเรา
"ความเหงา" มันคือ แรงบรรดาลใจขั้นเทพ)
ขอยกความดีความชอบให้....ใครบางคน
สิ่งที่เราได้รับมานั้น เราสัมผัสได้ถึงความตั้งใจ
ไม่ว่าเป็นภาพวาด.. เพลงที่คุณเขียน
ทำนองที่คุณแต่ง.. และเสียงร้องที่ทำเอาเคลิ้ม
(แต่ต้องขออภัยสำหรับความป๋องแป๋งของกีตาร์)
ถึงจะยังไม่จบสมบูรณ์ แต่ก็จะรอฟังฉบับสมบูรณ์.. ในสักวัน
และรวมถึงความรู้สึกต่างๆ ที่ถ่ายทอดมาสู่
(ขออนุญาตเขียนนะ ขออภัยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า)

วันเกิดปีนี้ มีแรงบรรดาลใจบางอย่างคอยตอกย้ำ
เป็นสิ่งเดิมๆ ที่มันยังครุกรุ่นอยู่ข้างใน
..........................ตลอดเวลา
......................อยากออกเดินทาง

สุดท้าย..
- ขอบคุณทุกๆ missed calls & sms ขอบคุณที่นึกถึง
- และขออภัยที่เพิ่งมาเห็นเอาเมื่อคืนนี้ & เมื่อเช้านี้
- คิดถึงบ้านตะหงิดๆ

ของแถม..
My Idea of Heaven - Leigh Nash