"Oily san, don't work too much.. ne"
ประโยคที่เจ้านายทิ้งท้ายหลังจากที่เราเอ่ยลากลับบ้านในวันนี้


"You too.."
ประโยคที่เราตอบกลับไป
(เจ้านายกลับที่หลังทุกคนเสมอ มีแค่วันเดียวที่เค้าเดินมาบอกว่าเค้าขอกลับก่อน ในวันที่เค้าป่วย)

...................................................

สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตแล้วทำให้รู้สึกสมเพชตัวเองเกิดขึ้นต่อเนื่องหลายเหตุการณ์แล้ว

ล่าสุด..
เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา บ. จัดงานเลี้ยงฉลองโบนัสกลางปี ที่โรงเบียร์ตะวันแดง พระราม3
ทุกชีวิตรวมตัวกันที่นั่น ขาดแต่เพียงพี่ ป. ที่พ่อเสียในวันพฤหัสก่อนหน้า และพี่ ต. ที่พ่อป่วยเบาหวานขึ้น
ทุกคนสนุกสนานกันใหญ่ และปลดปล่อยฮอนเนะกันสิ้น ใครต่อใครพากันชนแก้วน้องใหม่อย่างเรา

เบียร์แก้วแล้วแก้วเล่าถูกเติมอย่างสม่ำเสมอ และต่อเนื่อง..

"คุณออย.. หมดแก้ว ช๊นนนนนนนน"
"น้องออย.. หมดแก้ว ช๊นนนนนนนน"
..

อืม.. ชนก็ชน ลืมนึกถึงสมรรถนะของตัวเองจนทำให้ดื่มเกินขนาดและเมาจนหมดสติไปในที่สุด
สร้างความเดือร้อนให้เพื่อนร่วมงานกันถ้วนหน้า ต้องหามปีกมาส่งที่พัก
ยังดีที่มีสติบอกเบอร์โทรจ๊ะตอนที่พี่เค้าถาม

"คุณออยๆๆๆๆ เบอร์โทรเพื่อนคุณออยเบอร์อะไร" เป็นเสียงที่แว่วเข้ามาในหู
"0..............8....................................9...................1........... XX xXXx"
"เพื่อนคุณออยชื่ออะไร?"
"................จ๊ะ"


รู้สึกได้ว่าตัวเองพูดออกไป
และรู้สึกตัวเป็นพักๆ เวลาที่มีใครเรียกชื่อ จะตอบกลับได้ แต่ไม่สามารถขยับตัวได้ด้วยตัวเอง
เบอร์จ๊ะเนี่ยเป็นเบอร์ emergency case จริงๆ

"แกเล่าเหตุการณ์ให้ฟังหน่อย.."
"ก็มีเบอร์แกโทรเข้ามา ฉันก็พูดว่า "เฮ้ย..ว่าไงวะ?!!" แต่ดันเป็นเสียงผู้ชายพูดว่า "
ตอนนี้คุณออยเค้าเมามากเลยครับ ช่วยบอกทางด้วยจะพาคุณออยไปส่ง""
"อืม.. น่าจะเป็นพี่ ต. เพราะจำเสียงได้ตอนที่พี่เค้าถามเบอร์โทร แล้วรถอะไรมาส่งอะ กระบะรึป่าว?"
"ไม่นะ.. รถเก๋ง สีขาว ทะเบียน 48..."
"ห๋าาาาาาาา... สีขาว ทะเบียน 48 !!!! นั่นมันรถเจ้านายอะ !!"
"ในรถมีผู้ชาย 3 คน คนขับแก่ๆพุงพุ้ยๆ แล้วก็ผู้ชายนั่งข้างหน้ากับคนขับคนนึง แล้วก็นั่งข้างแกคนึง"
"อืม.. คนนั่งหน้ากับคนขับน่ะเจ้านายล่ะ เค้าชอบนั่งหน้ากับคนขับรถ"
"แกอ้วกไว้ในรถด้วยนะ รองเท้าอีกข้างอยู่ในรถด้วย"
"..............................................." (กุมขมับ)

*&868%*%9-_09(*7*7y879*(9990_(_(*)&(&*^^%$$

...................................................

วันจันทร์.. (ภาคเช้า)

"ได้ข่าวว่าใครเมาน๊าาาาา...?" เสียงทักจากพี่ อ. มาแต่ไกลเลย อย่างไว !!
"ได้ข่าวว่าเมาเหรอออย?" (คำถามอย่างอ่อนโยนจาก พี่ ล.) "ค่ะพี่ ล." (ตอบอย่างแผ่วเบา)
และอีกมากมาย..


วันนี้เป็นวันแรกที่องนั่งทำงานด้านบนที่แผนกจริงๆ วันแรกด้วย
มีกันอยู่แค่ 2 คน... เจ้านาย และ เรา
เราผลักประตูกระจกเข้าไป เห็นเจ้านายนั่งอยู่ที่โต๊ะ
แล้วก็เดินเข้าไปขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้นวันนั้น..
เรื่องที่อ้วกเปื้อนเบาะรถและขอบคุณที่เค้าพาไปส่งที่พัก
เค้าบอก "ไม่เป็นไร.. นิดหน่อยๆ" แล้วบอกว่าคนขับรถ clean แล้ว
พร้อมบอกด้วยว่า "Oh, Oily san.. your shoe นะ" (ข้างซ้าย)
"Thank you very much......" (หยิบแบบหน้าเจื่อนๆ)

อันที่จริงตั้งใจจะไปขอโทษลุงคนขับรถก่อนจะขึ้นมาที่โต๊ะทำงานล่ะ
แต่ตอนนั้น ทั้งเจ้านาย ทั้ง president ทั้งใครต่อใครยืนอยู่พรึบเลย
รู้สึกละอายสุดๆ ก็เลยกลับเข้ามาตั้งหลักก่อน
แต่เหมือนว่าเจ้านายจะสังเกตเห็นตอนที่เรากำลังกลับลำ
เค้าเลยไม่เดินขึ้นบันไดทางขึ้นปกติเหมือนทุกวัน
แต่เดินขึ้นจากบันไดอีกด้าน... คงรู้ว่าเรา "ashamed"

เค้าเดินมาที่โต๊ะแล้วพูดเบาๆ ว่า..
"Oily san.. don't worry, no one blame you นะ จริงๆ"
เราก็ยิ้มเจื่อนๆ ไม่ได้พูดอะไร.. พูดไม่ออก

เค้าพูดต่ออีกว่า..
"J.... san (ชื่อเค้า) also เมานะ I don't remember นะ"
เราก็เลยยิ้มๆ หัวเราะเล็กน้อย..

(ภาคเที่ยง) .. บนโต๊ะกินข้าว

พี่ๆ เค้าก็เล่ารายละเอียดให้ฟัง ก็ อืมๆๆจนมาสะดุดตรงที่ พี่ จ. เล่า

"รู้มั้ยว่าใครไปส่ง?"
"รู้ค่ะ" (จากคำให้การของจ๊ะ)
"แล้วรู้มั้ยว่าใครเช็ดอ้วกให้?"
"ใครคะ?"
"เจ้านายเธอล่ะ ทั้ง 2 คนเลย เช็ดแบบไม่รังเกียจเลยนะอย่าลืมไปขอบคุณล่ะ"
(1 นั้นคือ Chief Manager และอีก 1 นั้นคือ president)
"ห๋าาาาา.......จริงเหรอพี่ จ. ?????" ตาค้าง อ้าปากค้างอยู่นานนน "ฮ๊าาาาา... รู้สึกผิด"
เพิ่งรู้ข้อมูลนี้ ทำเอาอึ้งง !! และรู้สึกผิดอย่างแรง

เจ้านายทำหน้าสงสัยว่าเราเป็นอะไร แล้วคุยอะไรกัน.. พี่ จ. เลยทำท่าประกอบการเช็ดอ้วกแล้วชี้มาที่เรา
เจ้านายก็เลยตอบรับ "ไฮ่ๆๆๆ.... ไม่เป็นไรนะ"
"อาริง่ะโตะ โกซัยมัส" เราตอบกลับไป พร้อมโค้งเคารพด้วยด้วยความประทับใจในความมีน้ำใจอย่างสูง !!

แต่ยังไม่ได้เข้าไปคุยอะไรกับ president เพราะรอจังหวะเหมาะๆ ก่อน ขอทำใจต่ออีกหน่อยนึง
แต่คงเป็นเร็วๆ นี้ล่ะเพราะจะมี train เรื่องงานต่ออีกกระบุงนึง
และหลังจากนั้นก็จะได้รับการถ่ายทอดอะไรบางอย่างจาก president
ก็จะถือโอกาสขอโทษ และขอบคุณอย่างเป็นทางการ ณ ตอนนั้นล่ะ



อืม...

ปล.
เรื่องนี้ "ไม่ใช่.. ความไร้สาระโดยชอบทำ" เท่าไรนักหรอก..