เมื่อคืนก่อนไปดูหนังเรื่องนี้มา..

สิ่งที่ชอบที่สุด คือ วิวทิวทัศน์แถบชานเมืองของญี่ปุ่น
โดยเฉพาะบ้านของคุณยายของนางเอกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง
มองลงไปเบื้องล่างได้ไกลสุดลูกหูลูกตา โห.. มันเยี่ยมมากเลย !
อยากอยู่ในสถานที่อุดมคติแบบนั้นบ้างจังเลย
(ไม่เกี่ยวอะไรกับประเด็นในหนังเลย หุหุ)


และอีกสิ่งหนึ่งคือ การที่หนังสะท้อนวิถีชีวิตแบบญี่ปุ่นได้เกือบสำเร็จรูป

สื่อให้เห็นทั้งความดั้งเดิมและความสมัยใหม่
และสิ่งนี้เองที่สะท้อนให้เห็นความเปราะบางของจิตใจของผู้คน


ความเข้มแข็ง VS ความอ่อนแอ
การปรับตัว/ ปรับใจ

ในหนังย้ำประเด็นนี้ค่อนข้างบ่อย
อาจเพราะญี่ปุ่นขึ้นชื่อในเรื่องสถิติการฆ่าตัวตายที่สูงที่สุดในโลก

ซึ่งในหนังเองก็มีตัวละครที่ฆ่าตัวตาย เพราะทนสภาพตัวเองในปัจจุบันไม่ได้
ตัวละครที่ว่า ก็คือ แม่ของนางเอกที่ตกอยู่ในภาวะเซื่องซึมจากการที่สามีทอดทิ้งไป
แถมยังทิ้งภาระหนี้สินกองโตไว้ให้ เธอและลูกสาว(นางเอก) จึงย้ายมาอาศัยอยู่ชานเมือง
ที่บ้านเดิมกับคุณยายที่ยังนุ่งชุดยูกะตะสวมใส่เกี๊ยะตามแบบฉบับญี่ปุ่นดั้งเดิม

เขียนเกี่ยวกับหนังในแนวแปลกๆ เพราะหลายคนคงรู้จักหนังเรื่องนี้ว่าเป็น “หนังรัก”
Theme หนัง ก็คือ “หนังรัก” เพียงแต่เรามองอะไรที่มันลึกซึ่งกว่าคำว่า “รัก”


“ความรัก” อย่างในหนังมันเป็นอะไรที่ง๊ายง่าย ไม่มีอะไรซับซ้อนเลย
ก็ชอบนะ “ความรัก” แบบนี้ รักใสๆ เพราะการมีเงื่อนไขมากเกินไป มันขาดสเน่ห์ของ “ความรัก”
แต่การที่ไม่มีเงื่อนไขใดๆ เลย มันเป็น “ความรัก” แบบไร้สาระ(สำหรับเรา)
รักระหว่างนางเอกกับพระเอก (ในวัยเพียง 14) เกิดขึ้นโดยปราศจากเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น
ซื่อและบริสุทธิ์ สำหรับเด็ก 14 ขวบ แต่พฤติกรรมการแสดงออกมันช่างเกินวัยเหลือเกิน


“Coming of Age – การก้าวผ่านพ้นวัย” อาจใช้เป็นนิยามหนึ่งสำหรับหนังเรื่องนี้ได้เช่นกัน

เพราะตัวละครมีจุดเริ่มต้นในวัยเยาว์ และต่างคนต่างได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ผ่านกาลเวลา
ตลอดระยะเวลา 12 ปีที่ล่วงเลยไป  ภาพความทรงจำในอดีตยังเป็นสิ่งที่เกาะกุมจิตใจ
ไม่หลุดรุ่ยไปเพียงชิ้น ความทรงจำที่สอดผผสานกันผ่านอณุความรู้สึกมันมีอานุภาค
ค่อยขยายใหญ่ขึ้นๆ จวบจนวันที่ทั้งคู่ได้พบกันอีกครั้ง..
ทุกภาพความทรงจำในวัยเยาว์เชื่อมต่อกันจนกลายเป็นชิ้นเดียวกัน
ให้คนทั้งคู่ได้สัมผัสและซาบซึ้งไปพร้อมกัน.. จากนี้ และตลอดไป

ตัวละครที่เล่นเป็นแม่ของนางเอกที่ฆ่าตัวตาย เป็นตัวแทนของคนที่อ่อนแอ
และตัดสินใจตัดวงจรชีวิตตัวเองจากความทุกข์ระทม
ในหนังสื่อให้เห็นว่าพวกคนที่มัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องในอดีต หมายถึงคนที่อ่อนแอ

และนึกถึงแต่ตัวเองฝ่ายเดียว ซึ่งนางเอกก็ถูกตำหนิในข้อนี้เช่นเดียวกัน(กับแม่ของเธอ)
จากคู่หมั้นของเธอ จนฝ่ายชายเลือกที่จะหยุดความสัมพันกับนางเอก..

“I am not alone..” -- ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว(สักหน่อย)


คำพูดของนางเอกหลังจากที่เลิกกับคู่หมั้น
และพบว่าตัวเองเผลอทำร้ายตัวเองด้วยการกรีดข้อมือ
จนต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลโดยพระเอก


ประโยคข้างบนนี้เป็นประโยคเด็ดจากหนังและเราชอบก็มากที่สุดเช่นกัน
การรู้สึกสิ้นหวัง ท้อแท้ และห่อเหี่ยวมันสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคนนั่นล่ะ
ยิ่งคนในยุคปัจจุบันที่ประสบกับภาวะการทางสังคม เศรษฐกิจ อะไรต่อมิอะไร
ทั้งแบบจุลภาคไปจนถึงมหภาค มันทำให้เราสนใจแต่ตัวเอง เผลอเรอและหลงลืมคนรอบข้าง

การหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องของตัวเอง หรือหมกมุ่นอยู่แต่กับอดีต
บางทีตัวเราเองยังไม่ทันรู้หรอกว่าคนข้างๆ เราเป็นทุกข์เพราะภาวะที่เราเป็น

มันคือ “การสื่อสารทางเดียว” ซึ่งย่อมจะไม่สัมฤทธิ์ผล

มันจึงมีความเหลื่อมล้ำในทาง “ความรู้สึก” เกิดขึ้นระหว่างคน 2 คน ที่สื่อไม่ถึงกัน


มันเป็นที่มาของจุดจบ และ ขณะเดียวกัน มันก็เป็นจุดเริ่มต้นใหม่ให้กับคนที่มีอดีตในแบบเดียวกัน
ได้ใช้ช่วงเวลานี้ tune ความรู้สึกเดิมๆ กันอีกครา..

มันต้องคนที่มี “อารมณ์” และ “ความรู้สึก” แบบเดียวกันเนาะ ถึงจะสื่อกันได้ “ถึง”

ปล.

- เมื่อเช้านี้แจงโทรมาบอกว่ารุ่นพี่คนนึงเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตาย ในขณะเดียวกันก็ได้รับแจ้งทาง multiply ด้วยเนื้อความเดียวกันนี้จากเจี๊ยบ(ตัวอยู่ตั้งอเมริกา แตได้ข่าวจังนิ) มีเพิ่มเติมว่า เสียชีวิตเมื่อ 08/08/08  D-DAY !? ! และเย็นนี้พวกรุ่นพี่ชั้นปีนั้นก็รวมตัวกันไปงานฌาปนกิจศพที่วัดปากน้ำ ส่วนเรากับเพื่อนๆๆ อีกหลายคนก็คงไปร่วมงานสวดพระอภิธรรม( เรียกแบบนี้ใช่มั้ย?) วันถัดไป ซึ่งอาจจะเป็นวันเสาร์นี้ รอข้อมูลอัพเดทจากแจงอีกที

การปลิดชีพมันเป็นเรื่องง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวฤา..

ได้ยินข่าวแบบนี้แล้วมันหดหู่ใจจริงๆ คนใกล้ตัวด้วย ถึงจะไม่สนิทกับรุ่นพี่คนนี้มาก
แต่ก็เป็นคนคุ้นเคยกัน มันรู้สึกใจหายพิกล..
 

ไม่รู้จะพูดยังไงกับพี่เค้าดี เพราะการฆ่าตัวตาย มันจะเป็นการตายแบบสงบได้มากน้อยแค่ไหนราก็ไม่รู้

แต่ยังไงก็ตามความทุกข์ความโศกใดๆ หมดสิ้นแล้ว ณ ชาติภพนี้
ชาติภาพหน้าขอให้พี่ไม่คิดทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก.. และขอให้จิตสงบร่มเย็น

สาธุ..